– Ponad 70 proc. drzew na świecie cierpi z powodu zmiany klimatu – podkreśliła prof. Urszula Zajączkowska z SGGW w Warszawie podczas pierwszego dnia Zimowej Szkoły Leśnej, organizowanej przez Instytut Badawczy Leśnictwa.

Tegoroczne spotkanie w siedzibie IBL w Sękocinie Starym odbywa się pod hasłem Woda w środowisku leśnym – tematem, który dziś wybrzmiewa szczególnie mocno. W wydarzeniu uczestniczy około 250 osób: naukowców, leśników i praktyków. Wspólnie szukają odpowiedzi na pytania, jak racjonalnie gospodarować wodą w zmieniającym się klimacie, jak chronić siedliska przyrodnicze i jak wspierać funkcjonowanie mokradeł w lasach.
  Zimowa Szkoła Leśna, organizowana przez IBL od 2009 roku, jest jednym z najważniejszych forów dialogu o gospodarce leśnej w Polsce. Jej celem jest tworzenie interdyscyplinarnej przestrzeni do prezentacji aktualnych problemów i wyzwań oraz poszukiwania rozwiązań – zarówno w skali krajowej, jak i międzynarodowej.

Zmiana klimatu nie jest już jednym z możliwych scenariuszy – to rzeczywistość, która redefiniuje funkcjonowanie lasów nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Coraz częstsze susze, gwałtowne opady i zaburzone cykle wodne wymagają nowego podejścia oraz odwagi w testowaniu rozwiązań.

Podczas pierwszego dnia spotkania uczestnicy rozmawiali o konkretnych działaniach: projektach małej retencji, renaturyzacji cieków wodnych, potrzebie zasypywania rowów odwadniających, a także o nowych sposobach zagospodarowania lasów, w tym o rębniach retencyjnych wspierających magazynowanie wody w lasach gospodarczych.

Jak podkreśla prof. Wiktor Kotowski z Uniwersytetu Warszawskiego i Centrum Ochrony Mokradeł, współpraca organizacji pozarządowych z leśnikami jest przykładem dobrych praktyk. To właśnie Lasy Państwowe jako pierwsza instytucja w Polsce realizują działania z zakresu małej retencji na tak dużą skalę.

Jedno jest pewne: nie zatrzymamy wody i nie ochronimy lasów, działając osobno. Potrzebna jest współpraca leśników, naukowców, samorządowców, rolników i lokalnych społeczności. Dlatego działania są planowane i wdrażane w dialogu oraz konsultacjach, łącząc wiedzę i doświadczenia różnych środowisk.

Bo woda w lesie to nie tylko zasób – to system naczyń połączonych, od którego zależy przyszłość całych ekosystemów.